“Sakrament Święceń jest sakramentem, przez który posłannictwo powierzone przez Chrystusa Apostołom nadal jest wykonywane w Kościele aż do końca czasów… Obejmuje on trzy stopnie: episkopat, prezbiterat i diakonat” (KKK 1536). Diakoni, kapłani i biskupi są niezbędni w Kościele katolickim, ponieważ wierzymy, że kontynuują oni dzieło rozpoczęte przez apostołów.

Od samego początku święcenia były udzielane i sprawowane w trzech stopniach: biskupów, prezbiterów (kapłanów) i diakonów. Posługi wynikające ze święceń są niezastąpione dla organicznej struktury Kościoła – bez biskupów, kapłanów i diakonów nie można mówić o istnieniu Kościoła. (KKK 1593)

Święcenia to obrzęd, podczas którego udzielany jest Sakrament Święceń. Biskup przekazuje go przez nałożenie rąk, które udziela mężczyźnie łaski i duchowej mocy do sprawowania sakramentów Kościoła.

Sakrament Święceń udzielany jest poprzez nałożenie rąk i uroczystą modlitwę konsekracyjną, w której prosi się Boga o zesłanie Ducha Świętego i udzielenie potrzebnych łask do pełnienia posługi. Święcenia wyciskają niezatarte znamię sakramentalne. (KKK 1597)

Kto może otrzymać Sakrament Święceń?

Kościół udziela Sakramentu Święceń wyłącznie ochrzczonym mężczyznom (viri), których przydatność do pełnienia posługi została należycie rozpoznana. Tylko władza kościelna ma prawo i obowiązek powołać kogoś do przyjęcia Sakramentu Święceń. (KKK 1598)

W Kościele łacińskim sakrament święceń w stopniu prezbiteratu (kapłaństwa) zwykle udzielany jest kandydatom, którzy dobrowolnie decydują się na życie w celibacie i publicznie wyrażają zamiar jego zachowania z miłości do Królestwa Bożego i dla służby ludziom. (KKK 1599)

Sobór Watykański II przypomina, że misja duchowieństwa, choć wyjątkowa, jest ściśle związana z misją świeckich wiernych:

“Kapłaństwo powszechne wiernych i kapłaństwo służebne, czyli hierarchiczne, różnią się istotnie, a nie tylko co do stopnia. Są jednak powiązane ze sobą, ponieważ każde z nich na swój sposób uczestniczy w jedynym kapłaństwie Chrystusa. Kapłan służebny, działając w osobie Chrystusa, sprawuje ofiarę eucharystyczną i składa ją Bogu w imieniu całego ludu. Wierni natomiast, na mocy swojego królewskiego kapłaństwa, uczestniczą w składaniu tej ofiary, przyjmują sakramenty, modlą się, składają dziękczynienie, dają świadectwo świętym życiem, wyrzeczeniem się siebie i czynną miłością.” (Lumen Gentium 10)